03:39پناهگاه مقدس
درباره اثر
پناهگاه مقدس؛ جایی که سنگ و آب به نجوا می نشینند... آن سوی مه، میان درختان طلایی، کلیسای کوچکی بر دامنه ی تپه ایستاده؛ آن قدر کهنه که خزه بخشی از دیوارهایش شده، و آن قدر ساکت که حتی آفتاب روی پنجه ی پا از میان برگ هایش رد می شود. پاییز تمام طلایش را اینجا پهن کرده: بر برگ ها، بر سنگ ها، بر آبی که پله پله از میان صخره ها پایین می آید. «پناهگاه مقدس» روایت همین گوشه ی پنهان جهان است: جایی که سنگ و آب به نجوا می نشینند و هیچ کس جز همان نجوا را نمی شنود. رود پله پله پایین می آید، انگار او هم می خواهد به معبد برسد؛ برگ ها آرام می ریزند، انگار زمین آن ها را صدا نمی زند، خودشان می خواهند بنشینند. اینجا حتی غم هم سنگین نیست؛ فقط پاییز است، و پاییز همیشه می گذرد. مه رقیق است. طلا هنوز می درخشد. و پناهگاه درهایش را باز نگه می دارد، نه برای آن که فرار می کند، برای آن که گوش می دهد.

احمد مصطفائی


