04:09هالهی آسمانی
درباره اثر
هاله ی آسمانی؛ وقتی آسمان چشم می گشاید و راه روشن می شود... راه از سنگ است، اما امشب بوی ستاره می دهد. دو سوی آن، گندم های طلایی تا لبه ی افق موج می خورند، و بالا، آسمان چشم بزرگ خودش را گشوده: هاله ای از نور که دور تاریکی می چرخد، انگار کیهان ایستاده و همین راه را تماشا می کند. و از سقف شب، ستاره ها به نخ های نازک آویخته اند، مثل فانوس هایی که کسی برای مسافری روشن کرده که هنوز گم نشده. «هاله ی آسمانی» روایت همین قدم زدن است: پا روی سنگ، سر در هاله. میان استواری کوه ها و سیالیت رویا، پلی هست، و آن پل، خود تویی که آرام راه می روی؛ نه عجله ای، نه ترسی. هر قدم، نجوایی است از میان گندم ها برمی خیزد، و هر سکوت، نغمه ای است زیباتر از هر آواز. هاله می چرخد. فانوس ها تکان می خورند. و راه... راه به قلب ابدیت ختم نمی شود؛ به جایی ختم می شود که خودت نور می شوی.

احمد مصطفائی


